ย้ายให้หมดตั้งแต่เวบรุ่นยันที่พิมพ์ระบายๆเรื่องไร้สาระ
http://danaya.wordpress.com

หมู่นี้อัลไซเมอร์รับประทานว่ะ
วันก่อนจำไม่ได้ว่าตัวเองฉิ้งฉ่องไปแล้วหรือยัง
ปวดหรือเปล่าเนี่ยยังงงๆอยู่เลย
ก็เข้าห้องน้ำดู ปรากฏว่า ไม่มีว่ะ  บ้ามั้ย
แล้วก็ตะกี้นี้เลย เออ กรูแปรงฟันไปรึยังฟะ
ไม่แน่ใจ งงๆ
นั่งหน้าจอนานไปหน่อยเอ๋อเลย
ก็ว่าได้กลิ่นยาสีฟันจางๆในช่องปากนะ
แต่ลมปากไม่สดชื่นเท่าที่ควร
งง
เดินไปจับแปรงสีฟัน เออ เปียกว่ะ
สรุปว่าแปรงแล้ว นอนได้
ทำไมเอ๋อขนาดนี้เนี่ย
แต่ช่วงนี้มีอะไรๆน่าสนใจให้อ่านให้ดูเพียบ
เสียแต่ว่า นิยมอ่านและดูกะจอคอมอ่ะ
รังสีอัลไซเมอร์เลยแผ่ออกมาจากจอ(มีที่ไหนวะ ไอ้บ้า)
เครียดเลย

ไม่ได้อ่านหนังสือรวดเดียวจบมานานแล้วไหนแล้วนะ
แต่เมื่อคืนมันเกิดขึ้นแล้ว อัศจรรย์จักรวาล!!!
อาจเป็นเพราะเนื้อหาที่ไม่เยอะมาก แบ่งย่อยเป็นตอน
แต่ที่สำคัญที่สุด มันคงจี้ใจดำเราล่ะมั้ง
ที่ีอยากจะรู้ว่าคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเรา(ตอนนี้พวกเขาก็โตกว่านี้กันไปหมดแล้วซะส่วนใหญ่)
เขาถามตัวเองว่าอะไร และพบคำตอบกันรึยัง

ทำไมคนในวัยหนึ่ง ถึงคิดว่าคำตอบมันจะอยู่ที่ไหนไกลๆซักแห่ง
ถึงต้องออกเดินทางไปเพื่อหาคำตอบนั้น
แต่ส่วนตัวของเราเอง การที่อยากออกไปไหนๆ ก็เพราะอยู่กับที่มันร้อนอาสน์เสียมากกว่า

เราเองไม่ได้มองดูผู้คนอย่างละเอียดลึก และคิดอย่างช้าๆ มานานเท่าไหร่แล้ว
ในความเป็นมนุษย์ ในความสับสน การค้นหา พลังและความมุ่งมั่น การพูดคุยแลกเปลี่ยน
ลืมไปเลยว่าเคยชื่นชมการที่ได้นั่งลงสำรวจจิตใจ ใส่ใจกับผู้คนและโลก
เราใช้ชีวิตอย่างว่างเปล่า หยาบๆ เร็วๆ และมีแค่ตัวเอง จนคิดอะไรไม่ออกมาพักใหญ่เลยล่ะ

ถึงจะหมั่นไส้คนเขียน (ไม่ใช่ในระยะการสนทนาแลกเปลี่ยนกันโดยตรง =เขาไม่รู้จักฉัน)
แต่ก็อยากจะขอบคุณ ที่ตัวหนังสือของเขาได้ช่วยให้เราหยุด และกลับมารู้สึกรู้สากับอะไรแบบนี้ได้อีก
โลกน้ำเน่าที่สวยงามในช่วงเวลาที่ได้นั่งมองดาว ตากน้ำค้าง แล้วคุยกันเรื่องอนาคตของชีวิต

อ่านแล้วก็ไม่ได้คำตอบสำเร็จรูปอะไรหรอก ปัญหาก็ยังอยู่ที่เดิมนั่นแหละ
แต่มันก็ทำให้นึกได้ว่าในบางที แค่ได้มีโอกาสเดินออกไปในโลกกว้าง
มันก็มากจนเกินพอแล้วสำหรับเรา